Roam January7

End of a Song

2011-11-02T23:23:00.015+03:30

شما که مرا دوست نداشتید

رویاهاتان را با چاقو می شکافتید

و سیب ها را به تساوی

میان فرصتهاتان تقسیم می کردید

آن روز که وصله های خاطرات را

از خانه ام از اتاقم از دیوارهایش

پاک کردم

از آستین لباسهایم اشک می بارید

من نیستی را تجربه کردم!

موهایم را با باد بافتم

و آرزوهایم را در خواب

شما که مرا دوست نداشتید

موهایم...

آرزوهایم...

سفید شده اند...!

من مقاومتی ندارم اما

این پاییز

سخت پشت پنجره ایستاده

مهتابی ها را در کوچه ها رها کردم

چقدر تاریکی

بلندتر شدم از شب و

ساز می زنم آهنگی را - که تمام شود

تمام می شود

فقط ، آرام ...

آرام ...

چه کسی باور می کند

آنها که باور داشتند با من به دنیا نیامدند!

بعدها فهمیدم

قطارها یک ساعت مانده به آرزوهایم می رفتند

ایستگاهی همیشه خالی

شما که - مرا دوست نداشتید

ساعتها مرا فراموش کردند

آینه ها چشمهایم را

پریشان نمی شوم

دنیا برایم دور است

رویاهایم را در چمدانی کوچک بسته ام

آخر

تمام می شود آهنگی که ساز می زنم

فقط - آرام

آرام ...

آرام .......

...

I.IoIvII

Dreams of Storms

2011-10-08T23:38:00.015+03:30

......................................................................Photographer: Elham Asadi

تنها نیمی از من اینجا در تهران است...

دوست دارم سوار قطار شوم و

جایی بروم که نیمه ی دیگرم رها شده است...

دلم می خواهد گرفتار توفان شوم

درست میانه ی راه...!

شـــگفت انگیز است!

همه چیز درآسمان به رقص در خواهد آمد و من

خود را به مکانی دورافتاده خواهم سپرد...!

عاشـــــقم ..،

تمنای چیزی بیشـــترازاین بادهای خمار پاییزی دارم،

باید بلایی بر سرم آمده باشد...!!!

مردم را می بینم و می دانم سرشـــتشان نیک است

اما اشتراک من با آنها بس اندک است...

و باز توفان را بیشـــتر و بیشـــتر از هر چیز دوســـت دارم...!

I.IOIVII

Clouds Without Rain

2011-08-13T03:28:00.007+04:30

..............................................................................................Photographer: Elham.Asadi

شبگردی میان پرسه های سفید این پنجره ها

می گفت:

از دست هایت دست کشیده ای !؟

حرفهایت ساکت شده اند...

دلم تنگ است، ...دخترک!

از سکوتت بنویس...

گفتم: یادت هست

غم ِ کوچک من ، موهای نسبتا بلندی داشت

حالا بزرگ شده است!

با خودش راه می افتد

سر صحبت را باز کنم،

می رود آن دورها

تمام درهای بسته را نگاه می کند

حرف نمی زند...

حق به جانب رویای اوست!

دور می شوم از خودم...!!

تقصیر کیست، اگر تو قول و قرارت را

با ابرها بستی

به خیال باران !!!

آن وقت ها به وقت غروب

جای هیچ کس خالی نبود

خط کشی ها را می گرفتی،

جای رد رویا...

یک گل سرخ، آن سر دنیا
کافی بود

تا به هوای نرسیدن

برگردیم به جای اولمان...!

غم کوچک من بزرگ شده است!

فرض اینکه راه بیفتد برود

قهر کند با هرچه قاب و گوشه ی دیوار

آنقدر دور که از هرچه من به تو نزدیکتر

حق به جانب رویای اوست

بی قرار کسی نیست

می ترسد...،

مدام به آسمان پشت سرش نگاه می کند

ابری اگر بیاید و او را...؟

…

I.IOIVII

a poem for insomnia

2010-08-28T01:05:00.011+04:30

............................................................................. Photographer: Elham Asadi

شهریور که برگهایش می ریزد

خیال می کنم

فریادش از رویایی ست که به پاییز نمی رسد !

من باز بر خلاف هیچ می روم

کنار آدم و آفتاب و حوا و ماه

جای من جایی ست، که آنجا نیستم !

نام سرنوشت من چیست !؟

نمی دانم !

همه ی آنچه به من تداوم می بخشد

یک پرده و یک دیوار است،

زمانی که به خواب نمی رود و

شعری که دیگر اتفاق نمی افتد !

کلماتی را خاک کرده ام ،

همان جا که رقص را و شهر را...

اندیشه هایم پرسه می زنند

می روند و می آیند

آغاز می شوند و باز راهشان را گم می کنند !

امروز نه حرفی دارد و نه نامی

پیش پای من افتاده ، نگاهم می کند

من ایستاده ام،

جایی که چشمهایم را سمت آن بگردانم ،

نیست...

لیوان آب، هزاران فرسنگ دور است

از این سوی به آن سوی اتاقم هزاران سال ،

فاصله...!

من در اینجا نیستم

و چه آوای دور دستی دارد ،

زندگی...!

سراسر شب دخترکی بی خواب

با دهان من سخن می گوید :

سالهاست در چشمانت سفر می کنم ،

اما این رشته های آشفته ی تار که عنکبوتها

بر لبخندهایت تنیده اند...

دستی که اگر لمسش کنم ویران می شود... و ...

...!!!

خوش به حال مارها که پوست می اندازند...!

و دخترک بی خواب به خواب می رود !

در تاریکی راه می روم

خیابانی بلند و ساکت ،

همه چیز بی نشان است !

دورگردی می لغزد و به پا می خیزد

مرا که می بیند ، می گوید:

" هیچ کس " !

پاهایم سست می شوند

و چشمهایم را غبار می گیرد

سالها دشتهای خالیشان را بر هم انبوه می کنند

و زخمها لباسی از نمک بر احساس عریانم می پوشانند...!

به اتاق که باز می گردم

آینه باز هم مرا به خاطر نمی آورد !

وشب

سرگیجه آور و شفاف ،

مزه ی خالی مرگ ،

درآغوش دخترکی بی خواب

به خواب می رود !

...

I.IOIVII

Next Year

2010-03-25T14:26:00.018+04:30

.....................................................................................Photographer: Elham Asadi

سیب های پلاسیده ی این هفت سین
استکان چای نیم خورده ی خاموش
خمیازه می کشد ماهی ِ قرمز تنگ
از این همه بعد از ظهر بی مهمان
...
لطفا پس از شنیدن صدای بوق
پیغام بگذارید !
.
.
.
به گمانم حرفهای شما
شنیدنی تر از هزیانهای من باشد
...
گلایه های سفید
آرزوهای بنفش
سالی سبز در لحظه های سیاه
و جای خالی من در تمام عکسهای یادگاری
...
بهار شده است
عادت نمی کنم به این عمر بی سال
وگرنه باید همیشه یک لبخند به صورتت چسبیده باشد
خدا که به خواب می رود
بیداری ام سنگین تر می شود !!!

جان می کنم تا از این کلمات بکنم
بی ربط شوم... بی واو
اما پشت این در
آدمها گامهایشان پیشتر از نگاهشان می رود !
خورشید می بالد و سایه ها بلندتر می شوند
عکسها به تمامی قاب می شوند
این روزها هیچ عکسی سیاه نمی شود
لحظه ها رام شده اند
سرکشی نمی کنند
خاطره ها می آیند ... می مانند...!
و فردا هیچ رویای دوری تو را غافلگیر نمی کند !!!
آری ...
حالا کلاغها هم به نرسیدن افتخار می کنند
...
!!!
می روم چای بریزم...
لطفا پس از شنیدن صدای بوق
پیغام بگذارید!
.
.
.
اینجا
پیش شما
لحظه ای هست...، رام نمی شود
...
!!!

I.IOIVII

Ego

2010-02-13T03:30:00.005+03:30

....................................................................................Photographer : Elham Asadi

های آدمها!

رویایتان را از آدمها آنقدر بزرگ نکنید

که برای عادی کردنش به جای رویا

آدمی را بشکنید !

این یخ که می شکنیدش

زلال بوده است

!!!

...

I.IOIVII

Roam January7

2010-01-07T21:54:00.000+03:30

Photographer: Nima Seyed Hashem..........................................................................

این دایره بسته است همسایه !

شناسنامه ام را از آخر که بخوانی

چوب خطش از سر رسید حسن آقا بقال محله مان پرتر است
خیالی هم نیست !

شب ازدیماه سالهاست نمی رود

و بی قراری از تنهایی من...

از من بپرس غرورم را برای خواب کدام خدا رام کردم

تا برایت بگویم ؛ این قصه را هیچ کس ننوشت..!

می ترسم از این سرنوشت...!

رویاها بیشتر از آدمیانند !!!

سکوت بی پرواتر از صداست ...!!!

من جاده ای را می شناسم که هنوز سفر به آن نرسیده است

من سایه ای را می شناسم که هر دو رویش تاریک است

من آدمی را می شناسم که نمی داند او را که آفرید، تنها بود

می ترسم...!

از ابتدای خطهای موازی فرسنگها دور شده ام

صندلی، کنار خانه ام کز کرده است

و ساعت شرمگین است از آن روز که نتوانست مرگ رویایم را به تاخیر اندازد !

آینه ای پیش روی صدا می گذارم

شاید بشنوم حرفهای خاموش دخترکی را که سالهاست روی از نگاهم بر نمی دارد

امان از این سکوت بی سرنوشت...!!!

وقتی به سرعت ِ اتفاق نمی رسم

کلمات مرا می ترسانند

می ترسم از این سطرهای بی پی نوشـت

می ترسم از نگاه های بی دلیل به تماشا

چهره های مبهم و چراغهای روشن...

و این همه جواب بی سوال که صبح ها صدایم می زنند

دیشب خواب کدام سوال را می دیدی

که هزار بار زیر لب گفتی

می دانم

...!!!؟؟؟

و من خیره بر خیرگی ممتد آفتاب

نگران درختی هستم که شاخه ای خالی برای پرنده ی بی قرار ما نداشت
...

همسایه می دانی دوری ها آنقدر نگرانم نمی کنند که خیالهای دور

خیالهای دور کودکی

خیالهای دور از کودکی...!

بزرگ شده ام

این را حسن آقا می گفت

آن روز که پرسیدم

امشب چندمین روز دنیاست...

که ماه در آسمانش نیست ...!؟

حالا به یاد می آورم نگاه دخترکی کوچک را که از یاد برده ام

و این قابهای دیواری

چه حافظه ای دارند...!!

من از پشت غوز کرده ی دی ماه هم می ترسم

وقتی به قاب هیچ بهاری در نمی آید

باور هم نکنید

باور کرده ام

آخر ِ این راه پله ی نا تمام خدایی بغض کرده

که هیچ گاه نپرستیدمش...!

می بینی همسایه...!؟

حالا هزیانهایم سی ساله می شوند

...

I.IOIVII

Silent Rain

2009-12-18T03:28:00.010+03:30

...................................................................................... Photographer: Elham Asadi

حرفهایم می خواهند حرف بزنند

!...نمی توانند

دنیا ساکت است

و پاییز بی قرار تر از من ، می خواهد برود جایی دور

بغض کرده و می بارد

ومن چه سخت عادت کرده ام

!...به عبور بی دلیل فصلها

بگذار باز پاییز برود

فصلها مرا به تردید می برند

به بی سرانجامی حکمهای ناپایدار

دلم می خواهد کنار علفها بنشینم

! آنها استوارترند

فروتنانه می رویند کنار تهمت زندگی

...

دلم می خواهد برود یادم از یادها

به رسم همان چراغهای دور شهر که در خیرگی ممتد چشمهایم

!...زودتر از من تاریک می شوند

می خواهم بروم جایی دور

دورتر از تردید پاییز ِ بی قرار

کنار علفها و تاریکی ِ یاد

!...گریه کنم

آخر حرفهایم می خواهند حرف بزنند و

!...نمی توانند

...

I.IOIVII

The Poot

2009-11-14T18:10:00.014+03:30

به گزارش خبرگزاری مهر:

مستند ایرانی "پوت" ساخته ی الهام اسدی در بخش گرگ نقره ای جشنواره ی "ایدفای آمستردام" معتبرترین جشنواره ی سینمای مستند جهان همراه با 18 فیلم نیمه بلند دیگر به رقابت گذاشته می شود.

این فیلم 42 دقیقه ای که ساخت آن از فروردین 87 آغاز و در تیرماه سال 88 به پایان رسید و کار صداگذاری آن به صورت دالبی SR در استدیو "مون" زیر نظر محمد دلپاک انجام شد، مروریست کامل بر روند سنتی و اصیل شکل گیری قالی های دست باف ایرانی که شاید کم کم رو به فراموشیست ! سایت جشنواره ی ایدفای آمستردام "پوت" را اینگونه توصف می کند:

بافت فرش یکی از قدیمی ترین حرفه ها در دنیای پارسیان است اما این هنر دستی مانند بسیاری از سنتهای دیگر گویی زیر آتش قرار گرفته است. بیشتر فرشهایی که در بازارهای اروپا یافت می شوند به طور مکانیکی در چین و هند ساخته می شوند چراکه مردم قادر به بدست آوردن پول بیشتر در حرفه های دیگر هستند و فرش دستباف در حال از دست دادن جذابیت و ارزش واقعی خودش است.

مستند ایرانی پوت نشان می دهد که چگونه در بعضی از مکانها فرشها هنوز بوسیله ی دست بافته می شوند.ما روند تولید این فرشها را از ابتدا تا انتها در فیلمی بدون هیچ گونه توضیح یا شرحی دنبال می کنیم ، که خود مانند فرشهای ایرانی که به نمایش می گذارد دیدی جادویی دارد.

از آسیاب کردن گیاهان برای تولید رنگهای مختلف و شستن الیاف پشم در رودخانه ها به ظرافت ، بافتن به چالاکی و در آخر هموارسازی محصول بوسیله ی یک چاقوی تیز، ما تمام این مراحل را به صورتی عمیق می بینیم ، رنگهای اشباع شده در زیر نور قرمز، رنگ طلوع آفتاب با نگاهی تیزبین به جزئیات. این مستند تجلیلی دوست داشتنی و خیال انگیز را از یک سنت قدیمی فراهم کرده است، سنتی که به آرامی اما مطمئنا در حال از دست دادن اهمیت خویش است.

در این جشنواره که از 19 نوامبر آغاز و تا 29 نوامبر ادامه دارد ، مستند ایرانی پوت پنج روز به روی پرده ی نمایش می رود.

لازم به ذکر است این فیلم چندی پیش در طی برگزاری سومین دوره ی جشنواره ی سینمای مستند ایران نیز، در بخش ویژه فرش ایرانی به عنوان بهترین فیلم فرش انتخاب شده است. تهیه کنندگی این فیلم به عهده ی شهریار جهانگیری و دیگر عوامل عبارتند از: مدیر تولید: جواد پیروزی، صدابردارو صداگذار: احسان افشاریان، تصویربردار: ایمان تحسین و تدوین: کامیار مینوکده

http://www.idfa.nl/industry/Festival/films-2009/film.aspx?id=f30e2a30-0e9d-4711-8d4c-46d4976dd4bb

...

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=983022

Fearsome fall

2009-11-07T23:36:00.010+03:30

..................................................................Photographer: Elham Asadi

با خودش حرف می زند

در خیابانهای تهران با من راه می افتد

به پاییز که می رسیم راهش را کج می کند

رنگ از صورتش می پرد

!...و با سکوتی تلخ چشم از دنیا بر می دارد

!!! می گویم : پاییز است دیگر دلکم...! سبزها همیشه زرد می شوند

سردت است...!؟

برویم چای داغ بخوریم؟

نگاه کن هنوز چراغ آن کافه ی خاموش، روشن است

با سکوتی تلخ به من نگاه می کند

!... چقدر غریب و پیر شده است

! کاش باران نیاید

پاهایش را سست می کند

...

دستم را می گیرد و با خود به کناری می کشد

!... این مردم چه فکرهای دور و درازی دارند

!حرف می زنند، بلند بلند می خندند و نمی دانند او که از کنارشان می گذرد روی ترس راه میرود

بوی پاگرد مغازه هاشان ، عطر هزار رنگ کوچه هاشان

!...چقدر گذشته به یادش می آورند

با کفشهای کتانی اش بی صدا قدم بر می دارد بی آنکه آب در دل این شهر تکان بخورد

ترسش را از هیچ کس پنهان نمی کند

و با جرات تمام می ترسد

نکند باران بی خبر بیاید...!!؟

...

این روزها باران که می آید

پنجره ها را می بندد و با چشمهای ورم کرده به آسمان خیره می شود

آن وقت است که باید سر به سرش بگذارم

... وگرنه خدا می داند تا کجا

می گویم: های ...! هیچ سکوتی طوفانی تر از این طرفها نیست

برویم زیر باران...!؟

اینطور که نمی شود

!... آسمان پاییز همیشه ابریست دلکم

!!!... در اتاق ابری هرچه فکر کنی آسمان که تمام نمی شود

...

بغض می کند و سیاهی پاییز بر سرم خراب می شود

می بینی...!؟

دیگر چه فرق می کند مرگ در خانه ی من از کدام سو دراز کشیده است !!؟

این پاییز غمها سرزده می آیند

ما که به خانه می رسیم

!... از این کوچه دیگر کسی عبور نمی کند

...

I.IOIVII

Abide

2009-09-12T16:29:00.013+04:30

...........................................................................................................Photographer: Elham Asadi

تعبیر رفتن را دیگر نمی دانم
کودکیم را کودکی ها برد
نه دیگر از من خبری نیست...!

به چشمهایم اینگونه خیره نشوید
نگاه که می کنید
دخترکی را به یاد می آورم که زمستان دانه های برف را می شمرد
به خیال خوابهای سپید !
دلش گرم بود به فصلهای سرد

و بهار بی بهانه می ترسید...
دلهره ی آغاز داشت !
نه...
زندگی را کودکیهایم نیز باور نداشت...!

و چه تلخ است این انزوای نم کشیده بر حافظه ی تقویم دیواری
خدایی که در پس هر دم و بازدمش فراموش می کند یادم را
و تنهایی...!

سرم را یه سینه ات ببند
می خواهم گریه کنم
...

خسته ام از این کوچه ها، آدمها، رفتن ها
شده ام شبیه سوزنبان پیر قصه ها
می رفت جایی دورتر از سوت قطارها
چشمهاشان را نگاه می کرد
می شناختشان...!
مسافران بی نام
آنها می آمدند که بروند
نمی شناختندش...!
می گفتند: آن سوی دنیا خوشبختی می فروشند...! نمی آیی...!؟

می رفت آن سوی سوت قطارها

چشمهاشان را نگاه می کرد

و به آسمان می گفت:

سرم را به سینه ات ببند

می خواهم گریه کنم...!

...
I.IOIVII

Dolesome

2009-08-26T16:03:00.028+04:30

.........................................................Photographer: elham asadi

نشسته ام بر نیمکت چوبی و پوسیده ی دنیا
کنار سپیدار هزارساله ای غمگین
سایه هم با من نیست
و آنقدر بر سازدهنی کوچکم نواخته ام
که دیگر نفسی برای روزهای مبادای من و

جانی برای حفره های یخ بسته ی او نیست
نفسم بیش از اینها سرد است...!

آه ساز کوچکم ...!
شاید تو آخرین صدایی باشی که نامم را به خاطر می سپاری
پاییز می رسد،

قبل از آنکه دیر شود با هم عکس یادگاری می گیریم
آخر، پاییز که می شود
عکسهایم سیاه می شوند
درد می آید و نمی رود !
درمان ندارم... می دانم !!!

فصلهاست ساعتم را دیگر کوک نمی کنم
و قرار ساعتهای بی قرار دنیا را
بخشیده ام به سکوت خوشبخت شبی بی پایان...!
این زمان که کهنه شود
جمعه ها که باز تعطیل شوند
بهاران که باز نارنج آورند
و زمستان را از شهرهاشان که بروبند
شب و ستاره هایش
سنگینی چشمهای من و زنگار حفره های تو را به یاد نمی آورند ...!

بیا شعرهایی را که دوست داشتیم فراموش نکنیم
یادت است باران که می گرفت !!؟
شعر را بیرون از خانه می خواندیم
همیشه شرط همسرایی فاخته ها را می باختیم
کسی شاهد ما نبود و تو آرام می خواندی
نمی دانستم چرا اما یادم است
به فردا که خیره می شدی
باران می گرفت...!
و تو خیره به دانه های باران می گفتی:
مرا ببوس... !

امسالی ها نمی دانند فاخته ها دیگر نمی خوانند
و تو دلگیری که چرا حرفهایم گم می شوند از پس هر کلمه..!!؟
سازکم ...!
برگهای زرد پاییز هم از پاییز جدا می شوند
غمگین مباش کوچکم
من روزهاست می ترسم از عطر آویشن و چای داغ ...!
دعای باران را برای پیرمرد کور می خوانم و حرمت بارانش
وگرنه زمین پیرت می کند و آرزوهایت را وصله دار
درمان ندارم ...!

می خواهم عمرم را به همسایه ها بسپارم
قابل اطمینانند!
آنها همان روز سخن گفتن را آموختند که من راه رفتم
دیروز از حوالی خیالشان گذشتم
می گفتند: از ماهی مرده هم باید ترسید!!!
نگرانم هستند...!!!؟

فراموشش کن...!
انتهای کوچه را نگاه نکن
باد تنها می آید
نترس !!!
چند درخت سبز دیگر تا دردهای خیس پاییز مانده است...!
باید این خیابان ها را تا آخر برویم
آن وقت می دانی خیابان ها پایان ندارند
مثل دردهای من می مانند
آه ساز کوچکم...!
و شاید تو آخرین صدایی باشی که نامم را به خاطر می سپاری...!!!

...

I.IOIVII